Sevgili Sena,

Bu mektubu kaç kere baştan yazdım, hatırlamıyorum. Sildim, yine yazdım, yine sildim. Sana söylemek istediklerim bir türlü ekrana sığmıyor.

Bir yıl oldu. Bazen bir yıl gibi geliyor, bazen bir hafta gibi. Ama şunu biliyorum: 15 Kasım'dan önceki hayatımla şimdiki hayatım arasında sen varsın. O gün hayatıma girdin, o günden beri her şey daha bir yerinde.

Bu siteyi yaparken birkaç gece geç saatlere kaldım. Renkleri seçerken “Sena bunu sever mi acaba” diye düşündüm. Balonları, çiçekleri, o küçük yazıları hep seni düşünerek hazırladım. Şimdi burada okuyorsun ya, içim rahat.

Sana büyük cümleler kurmayacağım. Çünkü asıl anlatmak istediğim şey o kadar büyük değil, o kadar sıradan ki: seninle markete gitmek bile güzel. Otobüs beklemek, bir şey izlerken ikimizin de aynı yerde gülmesi, sessizce yan yana oturmak… Ben en çok bunları seviyorum.

Beni olduğum gibi kabul ettiğin için teşekkür ederim. İyi günümde de yanımdaydın, kötü günümde de. Bazen hiçbir şey söylemeden sadece sarıldın. O anlarda anladım ki bazı şeyler konuşmadan da anlatılıyor.

Bir şeyi bilmeni istiyorum: seninle tartıştığımızda bile sana kırgın kalmıyorum. Sesini duyduğum an her şey geçiyor. Bu benim için yeni bir şey. Seninle tanıştıktan sonra öğrendim.

Bir de şunu söyleyeyim: seninle sessizlik bile rahat. Bunu daha önce kimseyle yaşamadım. Yanımda hiç konuşmadan otururken bile iyi hissettiren tek insansın.

Bu site kusursuz değil, biliyorum. Belki bir yerde bir yazım hatası var, belki bir balon geç açılıyor. Ama hepsi senin için yapıldı. Müziği de aç, şarkımız çalıyor.

İyi ki 15 Kasım'da karşıma çıktın. İyi ki bir yıldır benimlesin. Daha nice 15 Kasım'lara… ama önce bu 15 Kasım'ı doyasıya kutlayalım.

Seni seviyorum Sena. Gerçekten. Her gün biraz daha.

Hep senin,
Emre